صفحه اصلی | اخبار | مجلات | محصولات ارغنون | دانلود | مقالات | اشتراک | فهرست فروشگاه ها ماهنامه تخصصی موسیقی تحلیلی، گزارشی، خبری ماهنامه گزارش موسیقی - دوره چهاردهم، شماره 24 و 25 ببو والدس گردآوری: سروش ریاضی زندگینامه گفتگو با ببو والدس ثبت سنت های موسیقایی ملل مختلف برگشت به صفحه قبل زندگینامه بِبو والدس1 (متولد رامون امیلیو والدس آمارو در کوئیویکان2، هاواناو، 9 اکتبر 1918) پیانیست، رهبر گروه، آهنگ ساز و تنظیم کننده کوبایی است. او از جمله شخصیت‌های برجسته در دوره طلایی موسیقی کوبا محسوب می‌شد که دو گروه بزرگ و معروف را هدایت کرده و یکی از تنظیم کنندگان اصلی در کلوپ «تروپیکانا3» بود. والدس در دهه 40 میلادی کارش را به عنوان یک پیانیست در کلوپ‌های شبانه هاوانا آغاز کرد. وی از سال 1948 تا 1957 به عنوان پیانیست و تنظیم کننده برای «وردِت ریتا مونتانِر4» کار می‌کرد، کسی که نقش رهبر در کاباره تروپیکانا را داشت. ارکستر بِبو موسوم به «سابور دِ کوبا5» و ارکستر «آرماندو والدس» به ترتیب جایگزین خوانندگان ذخیره تروپیکانا مثل «بِنی مور6» و «پیو لیوا7» شدند. والدس در دهه 50 نقش مهمی در توسعه گسترش موسیقی «مامبو8» را ایفاء کرد و ریتم جدیدی را برای رقابت با مامبوی «پِرِز پرادو9» موسوم به «باتانگو10» ابداع کرد. وی بعلاوه از جمله افراد تأثیرگذار در جَز کوبایی بود و در جلسات جَز کوبایی «پانارت11» شرکت می‌کرد (یکی از این جلسات توسط تهیه کننده آمریکایی نورمن گرنز برگزار شد). اواخر دهه 50 والدس آلبوم "Nat King Cole" را ضبط کرد. در سال 1960 بِبو به همراه خواننده اش، «رونالدو لا سری12» کوبا را به مقصد مکزیک ترک کرد. سپس برای مدت کوتاهی قبل از تور اروپایی‌اش در ایالات متحده زندگی کرد و سرانجام در استکهلم (سوئد) ساکن شد و تا سال 2007 همانجا ماند. او در اشاعه تکنیک‌های موسیقی کوبایی و جَز لاتین در سوئد، تأثیرگذار بود. در سال 1994 او با آلبوم «بِبو دوباره می‌تازد13» کارش را احیا کرد. او در فیلم "Calle 54" به کارگردانی «فرناندو تروبا14» پیانو نواخت و کارش را به مخاطبان گسترده‌ای عرضه کرد. در سال 2004 نیز در فیلم "El milagro de Candeal" از تروبا در برزیل شرکت کرد. والدس پنج جایزه گرمی برنده شد: دو جایزه برای آلبوم "El arte del sabor" در سال 2002، یک جایزه برای "Lagrimas negras" و دو جایزه برای "Bebo de Cuba" در سال 2006 (این جایزه در بخش‌های بهترین آلبوم جَز لاتین و بهترین آلبوم موسیقی سنتی نواحی استوایی به وی اهداء شد). او قطعات بسیاری ساخته که از آن جمله می‌توان به Guempa, Daquirí, Dile a Catalina, Nocturno en batanga, La rareza del siglo, México querido و Ritmando el chachacha اشاره کرد. زندگی شخصی بِبو والدس والدس از ازدواج اولش صاحب پنج فرزند شد که یکی از آن‌ها به نام «چاچو15» پیانیست است. در سال 1963 او با یک بانوی سوئدی ازدواج کرد و خانواده جدیدی تشکیل داد. در سال 2008 او برای زندگی به مالاگا در اسپانیا نقل مکان کرد. بالا گفتگو من چیزهای زیادی از فلامنکوها یاد گرفتم ترجمه: سمیه محسنی در دوره‌های آموزش موسیقی تان، بیشترین تأثیر از اسپانیا گرفتید. چه نوع موسیقی بیشترین تأثیر را بر شما گذاشته است؟ موسیقی «مانوئل دِ فایا»، «جوآکین تورینا» و «ایزاک آلبنیتز». فایا را به خاطر تنظیماتش دوست دارم. او یک تکنیک کاملاً فرانسوی مبتنی بر موسیقی اسپانیایی داشت. او شبیه یکی از شاگردان آلبنیتز است. من آلبنیتز و تورینا را از آن جهت دوست دارم که حرف دلم را می‌زند. هرچند اگر مجبور باشم یکی از آن‌ها را انتخاب کنم، فایا را انتخاب می‌کنم، چون فکر می‌کنم او در این میان از همه بهتر است. آیا فلامنکو در زندگی شما و احیای آن عشق مرتبط با موسیقی اسپانیایی در جوانی تان نقشی داشته است؟ (لبخند می‌زند) شاید شما اینطور فکر کنید، اما من چند سالی را با آن آهنگ سازان بزرگ فلامنکو سپری کردم، خصوصاً آن زمان که یکی از فلامنکونوازان (دی یگو اِل سیگالا) بعد از اینکه شنید من بولرو «لاگریماس نِگراس» را با «چاچو» و «کاچائو لوپز» می‌زنم، گفت که می‌خواهد این را یاد بگیرد. من به او گفتم چرا از اول شروع نکنیم، بعد اولین اثر ما در خانه «فرناندو تروبا» شکل گرفت. وقتی با «دی گوئیتو» می‌نواختم شروع به کشف شباهت‌های میان موسیقی اسپانیا و کوبا کردم. برای مثال در موسیقی اسپانیا “malaguena cadence” دقیقاً مشابه “guaguanco” ماست. مثل بسیاری از موارد دیگر، ریتم‌ها و هارمونی‌های مشابهی وجود دارند که تحت تأثیر موسیقی ایندیا (ممکن است منظور از ایندیا، سرخپوستان آمریکای جنوبی باشد تا هندوستان- مُترجم) و آفریقا بوجود آمده اند. پس ما طبیعتاً نواختن bulerias، seguiriyas، guajira را آغاز کردیم که در اینجا کلمبیایی گفته می‌شوند. اما، علاوه بر این موارد آن رشته‌ای که فلامنکو را به موسیقی کوبایی-آفریقایی مرتبط می‌سازد، شباهت‌های دیگری است که در این میان وجود دارد. برای مثال تانگو و کامپارسا و شباهت‌های میان رومبا فلامنکا و ترانه‌های طایفه‌ی یوروبا بله، من فکر می‌کنم همه این‌ها مبتنی بر این حقیقت است که کوبا از سال 1509 یک مستعمره بوده و علاوه بر همه‌ی مسائلی که شما به آن اشاره کردید ما نباید ژانر کاملاً اسپانیایی موسوم به «هابانرا» که به کوبا راه یافته بود را فراموش کنیم. همین مسئله در مورد «کونتردانس نیز صدق می‌کند، در حالیکه هابانرا به هاوانا رسیده بود کونتردانس از هائیتی و فرانسه به سانتیاگوی کوبا راه یافته بود. ملّاکان هائیتی در سانتیاگو و گوآنتانومو ساکن شدند و برده‌هایشان را به این مناطق آوردند. این برده‌های سیاه که روی مزارع نیشکر و نیل کار می‌کردند انواع موسیقی‌های مختص خود را داشتند که در این میان سبک-آفریقایی کونتردانس و چانگویی نواخته می‌شدند. اما نظرات متناقضی در مورد زادگاه اصلی کونتردانس وجود دارد. برخی موسیقی شناسان ریشه فرانسوی این موسیقی را زیر سوال می‌برند و معتقدند که این موسیقی انگلیسی است. من شخصاً این موسیقی را صد در صد فرانسوی می‌دانم البته نمی توانم این موضوع را اثبات کنم. بسیار خُب. بریم سراغ مدرنیته و در مورد «پاکوئیتو دِ ریورا» صحبت کنیم. مهم ترین فردی که باعث بازگشت شما به صحنه‌های جهانی پس از بیست سال جدایی از آن شد... در سال 1994 یک روز پاکوئیتو من را صدا کرد و از من کمک خواست چون باید یک برنامه موزیکال اجرا می‌کرد و به قطعات اورجینال نیاز داشت. من به او گفتم که سال هاست چیزی نساختم، اما آیا تو هیچ نظری در این باره نداری؟ بعد او جواب داد که بله، چند تا ایده دارم. سپس این شد که با آنچه در دست داشتم شروع کردم و ظرف 36 ساعت چند قطعه از جمله “Oleaje” (طغیان)، قطعه‌ای برای تکنوازی پیانو نوشتم. این آلبوم متعلق به پاکوئیتو بود، اما در آخر او همه امتیاز این آلبوم را به من داد و اینطوری شد که بالاخره «بِبو دوباره می‌تازد» به بازار آمد (ترجمه اسپانیایی این آلبوم Bebo Cabalga de Nuero است). ادامه مطلب در مجله بخوانید... بالا مرور آثار ثبت سنّت‌های موسیقایی توسط یونسکو ترجمه: فرشاد مشفقی تانگوی آرژانتین و اُروگوئه، ردیف موسیقی ایران، هنر آوازخوانی خومی از مغولستان و رقص سنتی آینو از ژاپن از جمله 76 موردی هستند که در روز 30 سپتامبر در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو (سازمان علمی، فرهنگی، آموزشی ملل متحد) ثبت شدند. ثبت این 76 مورد با نظر 24 عضو عالی رتبه‌ی کمیسیون حراست از میراث ناملموس بشری انجام شد که چهارمین جلسه‌ی خود را در ابوذبی به ریاست «اواد علی صالح الموسوی» (عمارات عربی متحد) برگزار گردید. ادامه مطلب در مجله بخوانید...   بالا محل تبلیغ شما           درباره ما تماس با ما     تمامی حقوق برای موسسه فرهنگی هنری ارغنون محفوظ می باشد و هرگونه برداشت مطلب با ذکر موخذ بلامانع می باشد.